Financiën

Het financiële systeem in Auroville

Hoewel het oorspronkelijk niet de bedoeling was, speelt inkomen en geld verdienen een overheersende rol in het dagelijks leven van de Aurovilianen. Met mijn regelmatig pensioen uit Europa behoor ik tot een bevoorrechte groep die kan genieten van al het moois dat de stad te bieden heeft, van de intense sfeer en de vele contacten zonder een geweldige inspanning te hoeven leveren. Bewoners zonder eigen bron van inkomen van buiten de stad en zonder rendabele commerciële onderneming, vertellen dat ze beperkt zijn in hun mogelijkheden. Er is dus een duidelijk verschil tussen rijk en arm en geld regeert in zekere zin nog steeds.

Toch zouden velen het geweldig vinden in een leefgemeenschap te wonen waar iedereen bijdraagt naar vermogen en ontvangt wat hij nodig heeft. Hoe eenvoudig dit op te schrijven, hoe moeilijk te verwezenlijken!

De realiteit van het moment is eigenlijk verbazingwekkend gezien het verleden van Auroville. De groep die zich in de zeventiger jaren losrukte van Ashram en Society had socialistische uitgangspunten, de roes van de mei revolte van 1968 nog in haar hoofd en begon op die basis gemeenschappen te vormen.

Wat is er dan mis gegaan?

Is er wel iets misgegaan kun je vragen. Is dat wat er is, niet eenvoudig de weerspiegeling van ons bewustzijn en is het ideaal niet gewoon naar een latere datum verschoven’? Dus, wat is er gebeurt?

Een van de slogans in de Sorbonne van mei 1968 was: “Het is verboden iets te verbieden”. Dat is nog steeds een Leitmotiv in Auroville. Het moet dus allemaal uit vrije wil gebeuren. En vanwege dat uitgangspunt lukte het niet. Hoe vaak moeten we niet in ons leven constateren dat we in feite iets anders gedaan hebben, dan we dachten te zullen doen, dan we zouden hebben willen doen… Blijkbaar hebben ideeën maar een geringe uitwerking als ze tegen een aantal meer prozaïsche aspecten van onze natuur zoals verlangens en de wil om te overleven en zich te manifesteren, ingaan. Dat gebeurt ook collectief.

De scheurtjes begonnen klein. Iemand kreeg van zijn ouders geld uit Europa om een goede motorfiets te kopen, terwijl de buurman bleef ploeteren op zijn hoge herenfiets, model ‘jaar nul’. Een ander was succesvol in het fabriekje dat hij had opgezet en schafte – uit hoofde van zijn functie natuurlijk – dingen aan die een ander niet had.
De scheurtjes werden rimpels, de rimpels golven en nu gaapt er een kloof tussen degenen die commerciële activiteiten ontplooien of inkomstenbronnen van buiten Auroville hebben en de medewerkers van de openbare diensten die aangewezen zijn op wat Auroville aan onderhoudsgeld geeft naast scholing, onderdak, medische zorg, het hele culturele programma en nog een paar dingen. Dit is de grote lijn: de praktijk is veel complexer en heel verschillend is ook de beleving: waar het voor de een volstaat, heeft de anders steeds tekort en niet altijd vanwege een veeleisende levensstijl, maar bijvoorbeeld door verplichtingen buiten de stad.

Er wordt ook vaak een andere reden genoemd waarom het niet lukte. Te weinig mensen droegen bij aan het genereren van collectieve welvaart en degenen die dat wel deden hielden het liever voor zichzelf. De verlanglijst aan de ontvangende kant is vele malen groter dan de bewoners bereid zijn middels commerciële activiteiten te genereren. En degenen die geld weten te verdienen zien de ‘anderen’ die het alleen uitgeven vaak als incompetente minkukels en niet altijd zonder reden.

Zo heeft Auroville een systeem waarbij je voor jezelf moet zorgen en dan ook een royalere levensstijl kunt hebben dan de anderen, of je gaat in ‘overheidsdienst’ en de gemeenschap zorgt voor je op wat ervaren wordt als basisniveau. Het is een systeem dat werkt. Voor dat andere ideaal moet er iets in ons veranderen, niet alleen op het gebied van ideeën, maar veel fundamenteler.

gouden schijf

gouden schijf

Advertenties

De factor tijd

De factor tijd

De in Nederland opgedane ervaring met sociale zekerheid brengt me in contact met Nederlandse leeftijdsgenoten vanwege hun AOW  en geeft me tegelijk inzicht in hun levensloop.

Het valt me op hoe vergelijkbaar de bewustzijns-ontwikkeling van deze generatie verlopen is en daarbij maakt het niet zoveel verschil of ze in Auroville dan wel in Nederland of in beide gewoond hebben. Startend met een sociaal-politiek of ecologisch engagement en de overtuiging dat met een beetje politieke goede wil de wereld veranderd kon worden, ontdekten ze de persoonlijke verandering als noodzakelijke basis. Met dezelfde overmoed doken ze in boeken, cursussen en gemeenschappen die een snelle transformatie beloofden, om nu te ontdekken dat de wereld en zijzelf niet zo maakbaar zijn. Ontdek de factor tijd. Belangrijker dan de factor plaats.

de Tijd 2

Als we elkaar later op planeet Upsylon weer eens ontmoeten en zeggen “Hé wat leuk dat je ook op aarde was”, zal de belangrijkste vraag zijn – “wanneer was je op aarde”? –. Het is de tijd die de inhoud van ons bewustzijn het duidelijkst vormt. Individueel geldt dat voor ons denken en voelen in de verschillende leeftijdsfasen en collectief zien we hoe generaties met ieder een bepaalde impuls, drijfveer en ontwikkeling elkaar opvolgen.
Nu, terugkijkend, merken we dat de onderlinge verschillen niet zo groot zijn en dat de stad waar je woont en het rolmodel waar je je aan optrekt minder invloed hebben dan eerst gedacht. Zolang we in een bepaalde ontwikkeling zitten, schrijven we het resultaat toe aan de eigen inspanning, ons denken, voelen en handelen. Achteraf blijkt eerder dat een bepaalde tijdsontwikkeling en tijdsgeest zich voltrok aan een groep mensen, met een hoop variaties natuurlijk, maar toch goed herkenbaar als zodanig. Alsof een onzichtbare hand een hele generatie vormt terwijl de individuen ervan overtuigd zijn dat ze het zelf doen.

De oude Grieken maakten Chronos (de Tijd) tot vader van Zeus en zijn broers en zus en daarmee tot aartsvader van alle Olypische goden. In hun ogen was de Tijd geen passief achtergrond decor, maar actieve schepper van de wereld door middel van de Goden. Zij waren het die beraadslaagden wie de slag om Troje zou moeten winnen en de strijders op de grond schreven het resultaat toe aan hun moed, slimheid en kwaliteiten of natuurlijk aan gebrek daaraan.

kronos

Terug naar mijn generatie die dus AOW heeft of begint daaraan te denken. Daardoor verandert hun bewustzijn. Zekerheid, veiligheid en verzorging worden belangrijker dan ze ooit waren en daarmee bekijken ze Auroville en haar ontwikkeling met andere ogen. Een aantal stelt zich de vraag: “wil ik hier in Auroville als tachtig- of negentigjarige rondwandelen, al of niet met hulpmiddelen”? Het kan een illusie blijken te zijn, maar de toekomst van India en daarmee die van Auroville lijkt op dit moment ongewisser dan die van Nederland. En naarmate de tijd verstrijkt wordt het moeilijker om terug te keren. Ouders zijn er niet meer of hebben juist de ondersteuning van de kinderen nodig en financieel moet je een erfenis of goed pensioen hebben om de overstap te kunnen maken.

Anders gezegd, wat zie ik meer zitten op mijn 85e: drie hoog achter in Nijmegen of drie hoog voor in Auroville? Nederland is zeker beter georganiseerd, maar zo slecht hebben de ouderen in Auroville het nu ook weer niet, is een veel gehoorde reactie. Dat klopt met mijn beperkte waarneming. Wegen, gebouwen en voorzieningen zijn overigens niet op ze ingesteld. De wegen behoren aan de coureurs en de gebouwen aan de glorie van de architect. Maar de sociale integratie is beter. De ouderen doen nog mee naar vermogen in het maatschappelijk leven tot een verbazingwekkend hoge leeftijd en komen gemakkelijker met jongeren in contact

Watchman.

Dauwtijd

In de zes zeisoenen uit de Hindu traditie zijn we nu in de koele tijd, ook wel dauwtijd genoemd.
Kalidasa (57 BC) beschrijft de zeisoenen en zegt, in een Engelse vertaling, over deze periode van dauw en rijp op de velden:

When everybody hopes to find
The frosty chill allayed
By garments warm, a window-blind
Shut, and a sweet young maid.

Hieronder foto’s uit de vroege morgen in de Matrimandir tuinen.

Huisje Boompje Beestje

Huisje boompje beestje

Huis in Certitude

Huis in Certitude

Sinds Astha halsoverkop naar Italie vloog vanwege de medische conditie van zowel haar vader als haar moeder, beide tachtigers, ben ik huis-zitter in een kleine halfvrijstaande villa in de gemeenschap Certitude.

 
De instructies en rondleiding duurde een hele middag: “denk aan de slangen en schorpioenen, ’s avonds beter niet met blote voeten en zonder licht door het huis lopen, in de muurkast moet je regelmatig kijken of er geen mieren zijn, de vloer dagelijks vegen en morgenochtend voor vertrek zal ik je het aquarium uitleggen, anders wordt het teveel ineens”.

Rattenslan

Rattenslang

Het is nu precies een maand geleden en na de eerste dagen de druk van de verantwoordelijkheid gevoeld te hebben, zijn er idyllische momenten geweest: zittend op de veranda, starend naar de bomen, de vogels en de voorbijtrekkende dieren. Certitude is gezegend met prachtige hoge bomen en een variëteit aan dieren die de boodschap van Auroville goed begrepen hebben en in een vaste route van huis tot huis, van tuin tot tuin trekken in de hoop dat iemand, een ander dier of een mens, iets met hen wil delen.

Mischou kl

Daar is allereerst Mischou de poes van Anna Maria, de buurvrouw die een jaar geleden is overleden. Wanhopig wendde ze zich tot Astha, die haar te eten gaf maar niet naar binnen liet. Mischou heeft echter onthouden dat Anna Maria dat wel deed en ze ligt de hele dag te miauwen voor de deur. “Consequent zijn en structuur aanbrengen” zei Marjon, die pedagogiek gestudeerd heeft, over Skype. Sindsdien negeer ik haar gejammer bij de deur en geef stipt ’s morgens bij zonsopgang een bakje met brood en melk en ’s avonds rijst en wat vis uit blik. Dat helpt, het gemiauw alsof ze vermoord wordt is minder geworden, maar de poezen uit de buurt (met name de katers!) is die regelmaat ook opgevallen en komen langs rond etenstijd.

kater uit de buurt

kater uit de buurt

Ik heb nog niet gezien dat ze Mischou verdringen: ze wachten tot er iets overblijft.
Dat doen de honden ook zei Thomas, de buurman waar ik de melk haal. Drushok is meestal hier omdat Victor niet voor hem zorgt, maar hij wacht tot mijn honden gegeten hebben terwijl hij sterk is. Verbazingwekkende sociale intelligentie zei hij vol bewondering.

Drushok komt ook bij mij, evenals Max, de hond van Ellen. Ze wachten tot Mischou gegeten heeft en dan kijkt ze rustig toe hoe een van hen haar bakje leeg maakt.

Max

Max

Mischou komt duidelijk affectie tekort, want dat voor mijn voeten lopen wordt me gauw teveel. Ze probeert het bij Max, die goeierd, rijgt tegen hem aan, loopt voor zijn voeten, maar hem wordt het ook te veel. Hij gromt en verdwijnt.

Van katers wil ze de affectie niet, vooral niet van die witharige. Ze rent in de hoogste boom als die langs komt. Soms hoor ik ’s nachts een ijselijk gegil als zijn avances niet beantwoord worden.
Mangoest kl
Maar er zijn nog meer kandidaten voor de voederbak. Familie mangoest bijvoorbeeld. Ze zwerven door de gemeenschap, alleen of vader, moeder en de kinderen, eeuwig op zoek naar voedsel. Ze zijn bijna tam, lopen dicht langs me zolang ik stil blijf zitten en zijn welkom, want hun menukaart bevat ook schorpioenen en slangen.

Nu in januari, de maand met de laagste temperaturen en zonder regen, is het paradijselijk hier te zijn, maar dat geeft misschien een verkeerde indruk van het leven in Auroville. Ik had niet graag in de schoenen gestaan van de mensen die in dit huis wonen. Niets was vanzelfsprekend in de jaren achter hen: voedsel, veiligheid, een dak boven het hoofd, gezondheid, elektriciteit, vervoer en contact met de buitenwereld. En dan heb ik het nog niet over stof en hitte of de onderlinge spanningen die onvermijdelijk optreden in een onveilige situatie, of over het subjectieve veranderingsproces in bewustzijn waar iedereen die hier kort of lang is mee te maken krijgt.
Ze verdienen allemaal wat mij betreft een koninklijke onderscheiding voor doorzettingsvermogen.

Nu is Auroville beter georganiseerd. Een aantal uitdagingen zijn echter gebleven. Maar voor mij is het een tijd van genieten, met een verzekerd inkomen, weinig verantwoordelijkheden, licht werk en die prachtige natuur en boeiende mensen en dieren om me heen.

Prosumenten

Prosumementen

Op het dak van de school Ilaignarkal prijkt een rij zonnepanelen. Mogelijk gemaakt door een donatie uit Nederland en destijds zo vlak voor de cycloon geen onverstandige beslissing. Op die manier zorgt de school er bovendien voor dat de donatie ook in de toekomst rendeert door de exploitatiekosten omlaag te brengen.
Toine, die de installatie superviseerde, had echter niet kunnen voorzien dat de daken van deze school in AV een half jaar later zo belangrijk zouden worden in de deelstaat Tamil Nadu. Als experiment had hij namelijk een proefopstelling gemaakt waardoor de opgewekte stroom teruggeploegd kon worden in het landelijk elektriciteitsnet en de elektriciteitsmeter ook daadwerkelijk in omgekeerde richting ging draaien.
Door zijn contacten had hij er bij de overheid voor gepleit deze proefopstelling officieel te maken om te uiteindelijk komen tot de mogelijkheid voor iedere burger om elektriciteit op te wekken en die in het net te brengen, hetzij om de eigen elektriciteitsrekening te verlagen of om tegen een vastgestelde vergoeding elektriciteit te verkopen. Zo zou elektriciteit opgewekt kunnen worden door talloze individuele eenheden die niet alleen gebruiker, maar ook producent zijn – prosumenten – , in het Engels door “prosumers”.
Dat beloofde een lange en bureaucratische weg te worden, maar hij kreeg hulp: eerst kwam er kort na de installatie een cycloon en had de school elektriciteit waar anderen er nog lange weken op moesten wachten. En toen.. kwam er in India een reusachtige stroomuitval waar een paar honderd miljoen mensen door getroffen werden en die de wereldpers haalde. Dat maakte de tijd rijp en Meenakshi, die de school leidt, kon melden dat haar taak vooral bestond uit het ontvangen van delegaties die kwamen kijken naar de proefopstelling.
Inmiddels is de proefopstelling officieel geinaugureerd en zijn veel sceptici om. Dagelijks wordt gemeten hoeveel wordt opgewekt, wat er teruggeploegd kan worden etc. Inmiddels is het ook in wetgeving vastgelegd dat iedere individuele burger of instelling electriciteit kan opwekken en zo zijn eigen elektriciteitsrekening kan terugbrengen. Nog niet is vastgelegd of en tegen welke prijs de prosumer kan verkopen aan de elektriciteitsmaatschappij. inkomen genereert. Om dit om te zetten in wetgeving en een rendabele prijs voor de burger vast te stellen is nog een ongewisse weg, maar eens zal men misschien kunnen opschrijven dat een belangrijke doorbraak in de elektriciteit opwekking in Tamil Nadu begon in een school in Auroville.

Solar Panel

Yoga en jongeren

Yoga en jongeren

Deeksha  KG 11 10 12
De Yogales van Tatiana voor beginners op Zaterdagmorgen is druk bezocht met een interessante mix van ouderen en jongeren. Piep en niet meer zo piep. Gezeten tussen een groepje Franstaligen, in afwachting dat de vorige groep klaar was, kon ik aan een boeiende conversatie deelnemen. Eerst beklaagde een mevrouw van 65 zich erover dat ze, ondanks de dagelijkse inspanning van 1 ½ uur Yoga thuis, niet door Tatiana was uitgenodigd om aan de tussengroep – opstapje naar het niveau  gevorderden – deel te nemen. “Oh, dat gaat dus op uitnodiging”, zei haar vriendin. “Ja, maar ten einde raad ben ik op haar toegestapt en heb haar gevraagd, maar ze zei dat er al teveel mensen waren”.
Duidelijk een smoes lijkt me. Misschien vond ze haar niet goed genoeg of, wat me waarschijnlijker lijkt, durfde ze het risico niet aan bij een 65-jarige vanwege de hoge eisen die ze aan haar leerlingen stelt. De Yoga die ik ken in NL is meestal een uur, met het nodige geklets het eerste kwartier en zalig liggen – de lerares ziet het als een vorm van bewustwording – de laatste tien minuten. Zo niet bij deze gedisciplineerde, schattige Russische ijzervreter. Nog nooit zo goed les gehad. Bijna een uur en drie kwartier, non-stop, er is er maar een die praat, op commando toon, maar toch hartelijk. Zalig liggen doe je maar thuis.
Maar terug naar de conversatie. Iemand merkte op dat zij en haar leeftijdsgenoten, de revolutionaire Aurovilianen van weleer, nu burgerlijke types waren geworden en vooral aan huisje boompje beestje dachten. “Maar jullie generatie is nog erger”, wendde ze zich tot een jong meisje, die dat glimlachend bevestigde. “Een zo plat mogelijke televisie en de allernieuwste I-pad en I-pod”, ging ze verder. Toen kwam er weerwoord. “Weet je waarom wij zo burgerlijk zijn, dat is omdat we gezien hebben wat jullie, revolutionairen van het eerste uur, teweeg hebben gebracht”.

Die uitspraak bleef na de les nog lang bij me doorklinken. Iets dergelijks is in de Kibbutzim gebeurd. Opeens was daar een generatie die weer in het wit wilde trouwen, het verdiende geld voor zichzelf wilde houden, een eigen huis erg belangrijk vond en, minder materieel, weer van orde en regelmaat hield.

Ook het Auroville van nu is al een andere wereld dan in de zeventiger jaren. De mensen treden me doorgaans met een zekere rust en warmte tegemoet. Het valt me op dat het gemakkelijk is hier contacten aan te gaan die op een diep niveau resoneren. De jongeren vertonen geen duidelijke toekomstvisie of de wil om de dingen radicaal te veranderen. Zijn ze anders onder elkaar dan onze generatie? Opbouwender, ondersteunender? Ik weet het niet en ook van mensen die veel met hen werken, krijg ik geen eenduidig antwoord.

Nitimey   11 10 12

Wat betekent dat voor het toekomstige Auroville? Misschien minder spectaculaire collectieve veranderingen aan de buitenkant en – naar we hopen – diepgaande veranderingen aan de binnenkant. Misschien is het gewoon een golfbeweging van 2 hoofdkenmerken van de fysieke wereld: verandering en stabiliteit, expansie en contractie, Yin en Yang.
Een derde mogelijkheid is dat de fysieke aanwezigheid van de Moeder een evolutionaire impuls en lading energie teweeg heeft gebracht, die nu langzaam wegebt. De evolutie zal dan zeker zorgen voor een nieuw moment met elan. Waar en wanneer? Ik zou het graag willen weten en ervoor tekenen om erbij te zijn.

Waterbeheer in de Internationale Zone van Auroville

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Voorheen stroomde het water waar het wilde, maar vooral over de wegen omdat die een gemakkelijke route vormden, nam de vruchtbare aarde mee op zijn weg en ging verloren voor het grondwater ter plaatse.

Gerard heeft het water dat hier met bakken tegelijk naar beneden kan komen, getemd. Om dat te bereiken heeft hij kuilen gegraven, dijkjes aangelegd en doorgangen voor het water gemaakt in de gewenste richting. Dat heeft tot gevolg dat het water en het slib niet meer wegstroomt, maar blijft staan, de wegen droog blijven en het water langzaam in de ondergrond zakt om het grondwater op peil te houden.

Op de foto’s zijn de grotere en kleinere vergaarbekkens te zien, die onderling een soort cascade  vormen, de natuurlijke, bochtige kanalen kanalen waarlangs het water stroomt en de dijken die ervoor zorgen dat het water in de vergaarbekkens blijft en niet over de wegen stroomt.

Banyan Boom

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De Banyan Boom

Op de foto’s is alleen voor iemand die het weet, te zien dat de Banyan boom eind vorig jaar bij de cycloon een tak zo dik als een boom en heel veel bladeren heeft verloren. Op een bepaald moment van de morgen  glijdt daardoor het zonlicht over de stammen terwijl ze voorheen voortdurend in de schaduw waren. De uiltjes zijn verdwenen, andere vogels hebben hun hol ingenomen, maar er zijn nog genoeg holen in het stelsel om nieuwe uilen te verwelkomen.

“Leuk je weer te zien”, zei Francois (namen veranderd) vandaag wachter bij de Matrimandir waar overigens stilte heerst.
“Van hetzelfde en ja, ik ben als een trekvogel die zodra het in Nederland koud, guur en winderig wordt, naar het Zuiden afvliegt”
“We zijn voor heel wat mensen een tweede thuis”, zei Francois met enige spijt in zijn stem.

Inderdaad, de norm is dat je hier je hele leven woont, al staat het nergens geschreven en laat Auroville haar bewoners vrij hierin. Zoals zo vaak, is de praktijk heel anders dan de norm. En wat doe je dan? Ingrijpen? Dat is niet de stijl hier.
Dus trekken de jongelui na hun 18e massaal de wijde wereld in, zijn er veel Aurovilianen die een groot gedeelte van het jaar elders wonen en gaan een flink aantal van hen jaren lang elders iets ondernemen. “Returning Aurovillian “ is een officiele status met zijn eigen procedure.
Het komt overeen met de moderne levensstijl. Ik denk dat als je de gemiddelde Nederlander op zijn 65e zou vragen “In hoeveel steden heb je gewoond”, hij met een vrij lange lijst zou komen, waaronder een paar buitenlandse adressen. We willen zoveel mogelijk van het leven ervaren en een andere locatie biedt nieuwe mogelijkheden.
“Ik raad een aantal mensen hier aan om een paar jaar uit Auroville te gaan, dat zou hun visie aanzienlijk verbreden”, zegt Anton luid en duidelijk en dat geeft dezelfde gedachte weer.

Aan der andere kant van het spectrum zijn er de vrijwilligers voor een jaar, de bezoekers voor langere duur en de vrienden van Auroville die ieder jaar komen en allemaal iets bijdragen aan Auroville. Duitsland heeft het programma “Weltwärts” (ik hoop dat ik het goed spel) en de VS “Living Routes” dat jonge mensen in staat stelt een jaar lang hier te werken. De programma’s vereisen veel voorbereiding en begeleiding, maar ik hoop nog steeds dat iemand in Belgie of Nederland iets dergelijks gaat organiseren, bij voorkeur natuurlijk met overheidsgeld zoals bovenstaande organisaties.
Uiteindelijk heb ik nog niet gehoord van iemand die hier geboren wordt en zijn leven lang blijft en het lijkt me dat we dat moderne levensgevoel moeten honoreren en ons erop instellen dat de stad voor de meesten een tijdelijke ervaring is. Dan wordt het wel moeilijker de stad te beheren. Er is hier in het verleden geen tekort geweest aan bouwpastoors, mensen die iets opzetten en dan verdwijnen. Voor goed beheer is jarenlange toewijding nodig.
Het ideaal plaatje van vrienden van Auroville is dat ze hier ieder jaar komen, bijdragen aan de bouw van de stad, zowel hier als in hun thuisland en, hoewel geen ingezetene en niet stemgerechtigd, in principe als Auroviliaan worden gezien.
Over dat stemrecht is overigens veel te zeggen, maar die blog zou een stuk langer worden en een delicate materie behandelen.

Top Tien

Zondag 23 september

 

 

 

 

 

Zoals dat gaat aan tafel met meerdere mensen en een heerlijke Italiaanse pasta, komt het gesprek al gauw op alles wat er niet deugt in de wereld en meer speciaal hier in Auroville. Gelukkig lanceerde iemand het idee om de dingen te bespreken die hier heel bijzonder zijn.
Hier volgt de spontane lijst, argumentatie niet nodig, roepen was voldoende. Op nummer een, met stip, kwam de Matrimandir met de tuinen rondom, als plaats waar het echte Auroville zoals het bedoeld is, voelbaar is. De overige spontaan genoemd, in min of meer willekeurige volgorde, waren,

– De zonnekeuken waar elke dag zonder mankeren honderden voortreffelijke maaltijden worden klaargemaakt.
– De waterpunten in Pitanga, het bezoekers centrum en een aantal andere plaatsen waar het water bewerkingen met moeilijke namen ondergaat en iedereen veilig zijn waterfles kan bijvullen
– De nieuwe verharde stukjes weg van de ringweg waar je niet meer de dagelijkse portie stof hapt.
– De fietspaden die diep in het bos brengen, met dichte, soms bloeiende begroeiing aan weerszijden
– De bibliotheek, eenvoudig en met behulpzame medewerkers
– De kleuterschool waar ouders die hun kinderen brengen kunnen zeggen “ik heb ook nog dezelfde juf of meneer gehad”.
– De parkeerplaats bij het bezoekerscentrum waardoor minder auto’s Auroville binnen komen en bezoekers via een mooie wandeling in het bos een indruk krijgen van AV en     Matrimandir.
– Organisch verbouwd voedsel.
– Het internationale karakter, waardoor je gemakkelijk met mensen uit andere landen in contact komt.

Met deze opsomming worden een aantal bijzondere en goed lopende initiatieven vast tekort gedaan, maar aanvullingen zijn welkom.

Jan Pieter

Windmolen 1 1/2 m doorsnee

ongeveer 1 1/2 m in diameter

Windmolen
Dit is een kleine windmolen voor huishoudelijk gebruik. Het gasthuis combineert dit     met zonnepanelen en kan zo de ongeveer tien kamers voorzien van een paar lampen, een kleine koelkast, de voeding voor de laptop en andere eerste levensbehoeften tijdens de dagelijkse stroomuitval. Grotere koelkasten, wasmachines, strijkijzers en airco’s moeten dan wachten tot de stroom weer terugkomt.
Als Gerard terug is, zal ik hem vragen naar de technische specificaties en of het voldoet, maar mij boeit nu het decentrale aspect. Het systeem bewijst dat het individu verschil kan uitmaken en niet altijd naar de politiek of het grootkapitaal hoeft te kijken. Ooit sierden of ontsierden antennes onze daken. De wereld gaat er anders uitzien als dat deze kleine windmolens en zonnepanelen worden en die beslissing ligt bij het individu. Het is een geruststellende gedachte dat er hierdoor in combinatie met eenvoudig leven veel mogelijk is. We kunnen Shell en de atoomlobby aan!
Auroville heeft overigens normaal gesproken onvoldoende wind om dit op grote schaal te doen. Gaia’s Garden ligt op een helling dicht bij zee en heeft een hoog punt, ongeveer ter hoogte van de boomtoppen.

Ganesh

Ganesh

Gisteren werd ik al heel vroeg herinnerd aan feit dat het Ganesh Puja was, de dag van de verering van Ganesh. De sloka’s (litanieën) en Bhajans (devotionele liederen) galmden uit grote luidsprekers over het gebied, terwijl ik nog in mijn bed lag te peinzen hoeveel dat alles toch lijkt op het rijke roomse leven.

Rome erkent weliswaar maar een enkele God, maar de Heiligen in Europa hebben veelal dezelfde rol als de Goden hier. Eens in het jaar hebben ze in Europa een naamdag en hier een puja dat er extra voor ze wordt gezongen, muziek wordt gemaakt, de mensen hun betere kleren aantrekken, een symbolische maaltijd hebben, de zegen vragen en een duit in het zakje doen. Priesters leiden ook hier de eindeloze rituelen, maar anders dan in de Roomse traditie gaat het beroep over van vader op zoon en worden ze in lange jaren door hun vader getraind in het uit hun hoofd leren van hen vaak nietszeggende teksten.

Op de plaats van het gebeuren waar ik later langs fietste, overstemde de muziek alles. Luidsprekers zijn een betrekkelijk nieuw verschijnsel en er wordt nog uitgeprobeerd wat het maximale aantal decibellen is dat de Goden op prijs stellen. De vereerders stonden in hun meest kleurrijke kleding rondom een praalwagen waarop een hele grote Ganesh gemaakt van “papier maché” was geplaatst. Daarvoor de priester die voorging in gezang en het volk dat antwoordde. Een tractor stond klaar om gezegend te worden, iets dat me wel trof. Materiële voorwerpen hebben in het levensgevoel van de Hindoe een eigen persoonlijkheid en hun lotgevallen kunnen door de Goden beïnvloed worden.

Aan het eind van de ceremonie wordt de godheid in processie rondgedragen. Processies zijn populair en in de lokale gemeenschap verschaft een rol in dat gebeuren sociale status. Jammer, wat dat betreft, dat het rijke Roomse leven voorbij is want meelopen in processies heb ik altijd heerlijk gevonden. Later kwamen er wel de vredesmarsen, maar dat had het toch niet echt. Hier meelopen is ook geen optie, want ik heb graag dat zo iets geordend, rustig en beschaafd gebeurt en dat is hier niet het geval.

Is er ooit historisch contact geweest dat er zoveel parallellen zijn? Of kunnen we spreken van archetypen die door verschillende volken met enige variatie tot uitdrukking gebracht worden? Het antwoord hier zou zijn: ze bestaan echt in hun eigen, voor ons meestal onzichtbare wereld en vragen overal ter wereld verering in ruil voor bescherming en steun. Je kunt ze beter te vriend houden, want ze hebben meer vermogens dan wij mensen.

Ganesh boezemt overigens niemand angst in. Hij staat voor voorspoed, welvaart en wijsheid. Wat heb je eigenlijk meer nodig in het leven? Ganesh, een zoon Shiva, vindt ook in Europa steeds meer vereerders en wordt, in de vorm van een olifant, ook in het traditionele China vereert als kracht van wijsheid. De prachtige film die in het Omniversum in Den Haag draait over het groepsleven van olifanten, schijnt dat beeld van wijsheid te bevestigen.

Shiva

Shiva.
Deze foto is genomen vanaf de waranda van mijn nieuwe thuis – voor een half jaar -.
Shiva kijkt recht op de favoriete plek waar ik uren zal doorbrengen. Bijgelovig, heeft dat betekenis voor me.
Liever was me overigens Vishnu geweest, zijn broer uit de Hindoe drie-eenheid. Vishnu zou samen met Toon Hermans zingen “Zeg maar ja tegen het leven”. Vishnu staat bekend als de ondersteuner, de continuïteit in het universum, de kracht van de liefde die alles doordringt en transformeert.
Shiva echter leert je nee te zeggen. Hij is de kracht van verandering, de asceet, die alles overstijgt, ook wel bekend als de Vernietiger. In dit geval is het beeld ook nog zo vriendelijk om me te vertellen wat het komende halfjaar overstegen moet worden. Een slang, de cobra, (nu nog verborgen achter de rode gloed van de bloem) staat naast zijn schouder als teken dat hij die slang in zijn wezen heeft geïntegreerd en daardoor de dood (weergegeven in zijn haar) heeft overwonnen. Voor de Christelijke traditie is de slang het symbool van het kwaad. In de Hindoe traditie is het een eeuwige kracht die zowel voor de Goden als voor de Duivels ingezet kan worden en schuilt het kwaad er alleen in als hij niet onderworpen is aan het innerlijk wezen, maar zijn eigen gang gaat.
Voor de volledigheid: het tweetal wordt gecompleteerd in de drie-eenheid door Brahma, die hen overstijgt en de Heer is van alle zijn, van het permanente zowel als het veranderlijke, van opbouwen en vernietigen, van goed zowel als van kwaad.

De waranda kijkt verder uit op de tuin en de kamer zelf is praktisch en mooi. Complimenten voor het team hier dat het heeft ontworpen en vooral voor het onderhoud zorgt. Het geheel is omringd door een mini-gracht om het ongedierte buiten te houden, de ramen hebben permanent gaas om dezelfde reden en die vloer is van wit geglazuurde tegels die alle ongerechtigheden meteen tonen. Er is een keukenblok en badkamer, eveneens goed schoon te houden, eenvoudig tuimelbed, tafel, kast en bureautje. Wat wil een mens nog meer.

Rondom een prachtige tuin, veel geluiden waar ik nog aan moet wennen en de geur van tropische begroeiing.

Nieuwe waakhond

Op de foto een nieuwe waakhond. Ze is een stuk beter in haar vak dan die van een paar jaar geleden, want die blafte alleen entousiast als ze je kende en sliep ongeinteresseerd door als een onbekende dief kwam aansluipen. Deze kan opeens opspringen, rennen en onbedaarlijk beginnen te blaffen, niet naar mensen, want die zijn niet zo boeiend voor haar, maar wel naar andere honden. Dat geeft in ieder geval de indruk dat er gewaakt wordt.

Ja, ik ben dus terug in Auroville na een vlotte reis. Op het netvlies staan nog de beelden van de tien-baans A2 in Nederland, het overvolle Schiphol, de dubbeldekse airbus die met 500 mensen was volgestouwd, het nog vollere vliegveld in Dubai om middernacht en de files op de vierbaansweg uit Chennai.
Wat doen toch al die mensen op reis? Het is een verbazingwekkend gegeven; grote aantallen mensheid zerft over de aardbol en bezoekt elkaar, dit keer niet om oorlog te voeren, maar vooral om te shoppen en wat anders te eten. Het best was dit te zien op vliegveld Dubai om middernacht. Vooral jonge mensen, dit keer voor het eerst veel chinezen die de indiers, europeanen, arabieren en afrikanen zijn komen completeren en met grote plastic tassen langs dure winkels en over roltrappen schuiven. Het wekt de indruk dat ze dit al generaties doen, maar nog niet zo lang geleden was dit woestijn en nu, uitgerekend in een moslim land, treft men elkaar hier van over heel de wereld rondom het thema reizen en dure spulletjes kopen.

Auroville wordt gezien als een experiment is menselijke eenheid, maar hier zie je het even. Bijna ieder ontwikkeld land is nu trouwens, soms onverwachts en ongewild, een internationale samenleving geworden met een vergelijkbaar experiment. Wat kan Auroville daar nog aan toevoegen? De opzet hier is dat mensen elkaar gaan begrijpen en waarderen op een innerlijk niveau en als dat lukt, dan zal het toch een heel ander verhaal zijn dan Dubai waar het aan de buitenkant blijft.

Op de Airbus 380 mag Europa terecht trots zijn. Het bovendek met de douches, bar en ligcabines blijft voor de smalle beurs verboden gebied, maar voor iedereen gold dat het toestel stiller vliegt. Verder is het zuiniger en daardoor en door zijn omvang goedkoper per stoel wat de massa bewegingen van mensen over de aarde zal bevorderen. Het went overigens snel: na een half uur is het weer gewoon dicht opeengepakt de rit uitzitten.

Eenmaal onder de bomen en in de tuinen van Auroville kwam het gevoel van een warme ontvangst over me. Dat was niet alleen de temperatuur van 38° en het hartelijk weerzien, maar ook iets intens in de atmosfeer zelf, dat niet onder woorden te brengen is.

Een volgende keer meer over mijn prachtige kamer en suite.

Eenheid in verscheidenheid in Europa

Eenheid in verscheidenheid in Europa

Europa is duidelijk in een  stroomversnelling. Er is een proces gaande van het vervagen van de oude staatsgrenzen in Europa, het ontdekken van en vormgeven aan een Europese identiteit en het vormen van een eenheid, sterk genoeg om mee te praten met de overige grote jongens op de wereld.

Tegelijk zie je een opnieuw benadrukken van nationale en regionale identiteit, de eigen taal en cultuur, gepaard gaande met een verschuiving van de identiteit naar eenheden die niet noodzakelijk samenvallen met politieke grenzen.

In die context zijn er nieuwe mogelijkheden in de relatie tussen Vlaanderen en Nederland binnen de Europese identiteit. Er is zoveel dat beide gemeenschappelijk hebben en samen zou hun stem veel sterker klinken binnen het Europese concert.

En België dan ? Niets ten nadele van België, maar het land bevindt zich in een proces waarbij ze nog wel een koning, een leger en nationale olympische ploeg hebben, maar meer en meer  de bevoegdheden die belangrijk zijn voor het dagelijks leven, worden overgeheveld naar de gewesten met hun eigen gekozen parlementen. Met name de Vlamingen voelen zich steeds ongemakkelijker in een politieke eenheid met de Walen. Hoe dit zal aflopen is moeilijk te zeggen, maar het laait telkens weer op. De 2 delen van het land voelen zich cultureel verbonden met respectievelijk Nederland en Frankrijk, maar willen er niet een politieke eenheid mee vormen. Veel Vlamingen hopen dat de nationale staten geheel oplossen in een verenigd Europa waarin ze dan de streek Vlaanderen zouden vormen. De werkelijkheid is anders, in die zin dat een nieuwe politieke eenheid aan het ontstaat is, omdat er sinds 1995 een gekozen Vlaams parlement is in Brussel dat grote bevoegdheden heeft. De huidige tendens is alleen naar uitbreiding van die bevoegdheden.

Sinds 1997 heeft ook Schotland (weer) een gekozen parlement en Wales een gekozen “Assembly” met iets minder bevoegdheden. Na de oorlog ontstond er bij beide naties een toenemende onafhankelijkheid van Groot Brittannië en bewustwording van de eigen taal culminerend in de tweetaligheid van Wales. Tezelfdertijd trad Groot Brittannië toe tot de EU en droeg meer en meer bevoegdheden over aan Brussel. De huidige situatie is allerminst stabiel, maar het is aan te nemen dat ook daar de gewesten meer en meer een sociaal-maatschappelijke, culturele en politieke eenheid gaan vormen.

Dus we zien dat de oude naties bevoegdheden hebben verloren naar twee kanten, naar de Europese Unie en Raad van Europa aan de ene kant en naar  gewestelijke eenheden binnen hun eigen grondgebied aan de andere kant. Hetzelfde proces is duidelijk herkenbaar in Spanje en Duitsland.

Zwitserland gaf altijd al ruime bevoegdheden en een eigen gekozen vertegenwoordiging aan de kantons en, hoewel geen lid van de EU, heeft door haar lidmaatschap van de raad van Europa, Schengen en door allerlei verdragen evenzeer het proces van integratie in Europa doorlopen als de lidstaten van de EU. Het is alsof dit land zegt dat integratie binnen Europa niet synoniem is met de EU.

Dus, mijn voorstel om Vlaanderen en Nederland te laten samengaan in een paviljoengroep in Auroville, bevindt zich midden in dit proces. Het is ingegeven door een taalkundige, geografische, culturele en geschiedkundige verwantschap. Het lijkt me belangrijk dat we erover nadenken en praten hoe we de huidige ontwikkelingen zien in het licht van Sri Aurobindo’s “Human Cycle” en vormgeven in de Internationale Zone.

Geen idee hoe de ontwikkelingen verder gaan. Misschien drijven Vlaanderen en Nederland verder uit elkaar, misschien zien ze een kans om door het zwakker worden van de nationale grenzen een lang bestaande verwantschap te versterken. Het lijkt me beter bewust mee te doen aan het proces en heb het idee dat de Internationale Zone in AV mede daarvoor in het leven geroepen is.

Samengaan van Vlaanderen en Nederland zou de kwaliteit van de lage landen binnen Europa en ook daarbuiten een sterkere stem geven.

Jan Pieter

Collectie Mesdag

Hoge luchten
Zware dramatische wolken
In een gevoel van oneindigheid

Water
Steeds weer water
Heftig in beroering

Ergens tussen lucht en water een horizon
Fascinerend, uitnodigend en geheimzinnig.

Hier en daar wat verstrooide huizen en kerken,
verloren en aandoenlijk

In dit enorme tafereel,
is de mens
een onbeduidende schim
een kwetsbare toevalligheid.

 

 

 

De ziel der Lage Landen

L S,

 Deze brief is van de voorlopige Lage Landen Paviljoengroep in Auroville en is gericht aan de Vlamingen en Nederlanders in Auroville, leden van Auroville International Nederland en een aantal belangstellenden.

De brief bevat de brief een uitnodiging om te schrijven of anderszins aan te geven welke gedachten, gevoelens en associaties je hebt bij het begrip “de ziel der Lage Landen”, meer specifiek hoe je de eigen identiteit ervan ervaart, waarin je die herkent, welke culturele, economische en maatschappelijke verschijnselen er uitdrukking aan geven en hoe je die eigenheid zou omschrijven.

 Hieronder een toelichting.

 Sri Aurobindo beschrijft in “The Human Cycle” hoe ieder volk een eigen groepsziel heeft en in “On Education, (CWM p 41)” geeft de Moeder aan dat het doel van het paviljoen is “to help individuals to become aware of the fundamental genius of the nation to which they belong and at the same time bring them into contact to the ways of life of other nations”.

 Het begrip ziel,zoals Sri Aurobindo dat omschrijft, is dynamischer dan identiteit. Net als bij een individu wordt de ziel geboren, groeit, geeft uitdrukking aan zijn wezen, sterft en wordt weer opnieuw geboren met, je zou kunnen zeggen, een nieuw lichaam en een nieuwe manier van denken en voelen. Voorbeelden zijn India, Griekenland, Italië en Egypte.

 De eigenheid van een natie of groep landen die geen politieke eenheid vormen is dus allerminst een statisch gegeven en kan het best ervaren worden door haar door je heen te laten stromen en er uiting aan te geven. Het gaat dus meer om het beleven ervan dan om een etiket te plakken en we willen ook verder graven dan uiterlijke verschijningsvormen als friteskot, haringkar, sinterklaas en klompen.

 De wortels van de vorming van die eigenzinnige republiek uit de 17e eeuw liggen in Vlaanderen, waarmee het de geografische gesteldheid en taal deelt en de “ziel van de lage landen” vormt.

 Hoe deze eigenheid, dat specifieke genie op het spoor te komen en in welk opzicht bleven Vlaanderen en Nederland gelijk opgaan en gingen ze verschillende wegen ?

 1 De geografische benadering

 De mate waarin dit gebeurt is onderwerp van discussie, maar het is goed denkbaar dat geografische kenmerken mede een volk vormen. Het leven bij de zee, in de delta van de grote rivieren met de mogelijkheden en de dreiging van het water, zou Vlaanderen en Nederland dan gevormd hebben lang voordat er een staatkundige eenheid kwam. Water is vaak genoemd als belangrijk element van de Lage Landen identiteit en de vraag zou dan zijn: “welke fundamentele kwaliteit heeft van dit element gebruik gemaakt en hoe? Of anders gezegd “Welke specifieke eigenschappen zijn er door de geografische gesteldheid naar voren gekomen”?

Een met de lage landen vergelijkbare geografie hebben Egypte, Bengalen, Zuid-Vietnam en het oudste deel van China. Zijn er gemeenschappelijke kenmerken?

 2 De historische benadering

 De lage landen zijn een jonge ziel. Zij grepen de opkomst in Europa van moderniteit, reformatie en globalisering aan om zich los te maken uit de identiteit van het feodale en katholieke Europa en creëerden in Vlaanderen en later in de Verenigde Nederlandse Provinciën unieke naties die Europa ondanks of misschien dankzij haar geringe omvang, veel vernieuwing zou brengen. Nederland moest zich, door de bedreiging van veel grotere landen rondom, in een korte tijd tot een eenheid ontwikkelen, wat in Vlaanderen door het Spaanse leger lang werd verhinderd. Vlaanderen en Nederland werden in de 19e eeuw weer deel van dezelfde politieke eenheid, maar gingen na enige tijd en met name op instigatie van het franstalige deel van Belgie als staatkundige eenheid weer uiteen.

Welke fundamentele kwaliteiten bracht de nieuwe naties aan het licht, welke elan zorgde ervoor dat ze tegen de verdrukking in zichzelf kon worden en welke kracht hielp het een land te blijven te midden van grote broers die er maar al te graag hun provincie van hadden gemaakt?

 3 De culturele benadering

 Kunstenaars hebben het vermogen om woorden, kleuren en klanken, maar ook mensen, gedragingen, gebeurtenissen, steden en landschappen zo weer te geven dat iets van de ongrijpbare ziel door de uiterlijke vorm heen schijnt.

Zijn er

  • gedichten

  • muziekwerken en klanken

  • schilderijen, tekeningen en kleuren

  • gebouwen, steden of dorpen

  • boeken

  • cabaretiers

  • films

  • foto’s

 waarvan je het gevoel hebt dat ze de fundamentele kwaliteit van Nederland tot uitdrukking brengen ? Stuur ze op. Ze zouden kunnen helpen bij de vormgeving van het Lage Landen paviljoen.

 4 De economische benadering

 Wat betekent het dat vanuit de steden de lage landen een eerste zo niet de eerste kapitalistische landen waren waarin vrije onderneming en vrijhandel het uitgangspunt was, zozeer zelfs dat Nederland rijkdom verwiervf door piraterij, slavenhandel en in een later stadium het veroveren en onderdrukken van andere volkeren? In een landenpaviljoen zullen volken hun schaduwkant niet snel belichten en geschiedenisboeken schilderen ook met name wat dan heet de positieve kanten. Toch kan een onderzoek naar de ziel van een land daar niet aan voorbijgaan. Ook de schaduwzijden vertegenwoordigen energie en negatieve energie kan transformeren als de ziel zich er voldoende bewust van is. Negatieve energie is een vervorming van iets anders. Van wat in het geval van Nederland?

Wat betekent het dat we nu een land zijn met veel internationale banken en verzekeringen, met grote multinationals, een knooppunt van distributie?

5 De sociale benadering

“Nederland is een van de weinige tegelijk egalitaire en rijke landen”. “Overal in Nederland kom ik met gemak met iedereen in gesprek”, zijn observaties van respectievelijk een Engelsman en een Nederlander. “Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg”. Welke andere observaties heb je en op welke fundamentele kwaliteit(en) duiden al deze observaties?

6 De benadering vanuit de toekomst

Als de tekenen niet bedriegen gaat het wezen dat de lage landen gevormd heeft in de tijd die op ons afkomt opnieuw een rol in de voorhoede spelen. Nergens in Europa is er zo’n enorm aanbod aan stromingen, cursussen, therapieën die op een of andere manier ten doel hebben ons als individu bewuster en de communicatie met anderen vruchtbaarder te maken.

Wat zou die speciale bijdrage in de komende jaren kunnen zijn? Wat kan er in de lage landen of haar individuele steden, universiteiten en bewoners gemanifesteerd worden, wat elders minder waarschijnlijk is ? Hoe zou een paviljoen in Auroville daaraan kunnen bijdragen ?

7 De fundamentele benadering

Uiteindelijk is de ziel meer dan de uiterlijke verschijningsvormen, dan het denken, voelen en handelen en blijft iedere beschrijving een benadering. Er is stilte en een meditatieve ontvankelijkheid voor nodig om werkelijk in contact te komen met de vibratie die vorm geeft aan een land en die via dat land aan de evolutie bijdraagt. Het is de moeilijkste benadering, maar levert ook het meeste op: “De kost gaat voor de baet uit”.

We zouden het op prijs stellen om een bijdrage te ontvangen. Na toestemming worden ze gepubliceerd op http://www.auroville-int-ned.nl/

Het algemene beeld van de specifieke kwaliteiten dat op deze wijze van de lage landen ontstaat, zal gepresenteerd worden in Auroville en op de ledenvergadering van AVI NL en helpen om de activiteiten van een paviljoengroep der Lage Landen vorm te geven.

namens de voorlopige paviljoengroep,

Martin Scheurs “Martin Schreurs” <martinscs1@mail.com>

Jan Pieter “Jan Pieter AV” <janpieterd98@gmail.com>

Weer natuurkrachten

Ook mijn terugreis van Auroville bleef in het teken van natuurkrachten staan. Wat wil dat zeggen? Waar je bang voor bent gebeurt niet en waar je bang voor zou kunnen zijn, gebeurt onverwachts. Zo ongeveer staat het in mijn blog naar aanleiding van de cycloon.
Het Indiase stuk van de reis ging voorspoedig, maar om half een vrijdagmiddag veegde er een sneeuwstorm over Amsterdam, net het moment dat de landing was ingezet. De piloot doseerde het slechte nieuws, maar uiteindelijk hebben we uren in Düsseldorf gewacht en heb ik de nacht in een hotel op het vliegveld in Amsterdam doorgebracht.

Onder dank aan de trouwe lezers had ik mijn blog nu willen opheffen, maar heb een andere suggestie gekregen die te maken heeft met het Nederlandse paviljoen in Auroville. Daarin moet iets van de identiteit van Nederland tot uitdrukking gebracht worden en binnenkort gaat er een brief naar degenen die met Auroville verbonden zijn om na te denken en iets te schrijven over wat die identiteit van Nederland, Sri Aurobindo gaat uit van een wezen dat een natie leidt, inhoudt, hoe we die tot uitdrukking kunnen brengen.
De bedoeling is om verder te graven dan de haringkar, sinterklaas en de tulpen en de kwaliteit te benoemen die achter de meer uiterlijke kenmerken schuil gaat.

Deze blog zou dan kunnen dienen om de bijdragen en gedachten daarover via het web toegankelijk te maken. Het kan een paar weken duren, maar dan hopelijk weer een aflevering.
Jan Pieter

Bijeenkomsten

Of ik wat meer over het dagelijks leven wil vertellen. OK dan.
Collectieve bijeenkomsten behoren bij het dagelijkse bestaan van veel mensen in Auroville. Het is een ritueel waar niemand blij mee is, maar toch steeds weer wordt opgevoerd, met de intentie om iedereen bij het gebeuren te betrekken en de gemeenschappelijkheid te beleven. Zo heb ik me gisteren laten verleiden om de opening van het eenheidspaviljoen bij te wonen, een mooie ruimte in de internationale zone voor exposities en bijeenkomsten.
Waar ik gehoopt had op een romantisch stukje piano, een korte stilte, dan een korte speech van iemand met een sonore stem, haast een gebed, om de bedoeling van de ruimte in een paar woorden te vatten, weer gevolgd door meditatie, werd iedereen uitgenodigd zijn zegje te doen.
Dat lieten een aantal mensen zich geen twee keer vertellen. Ik ken ze van vorige bijeenkomsten en verdenk ze ervan dat ze speciaal komen om zichzelf te horen praten. Zelf durf ik mijn mond niet open te doen, dus trek ik maar flink van leer in deze blog.
Er werden grote en mooie woorden gesproken, de stokpaarden bestormden de hemel en inhoudelijk ging het alle denkbare kanten op, in de klaarblijkelijke overtuiging dat dit alles tot iets leidde.
Indianen dansten vroeger om een totempaal ook in de volle overtuiging dat de regen dan zou komen, maar daar was het dansen tenminste leuk. Honderd keer leuker dan dit oeverloze gezwets.
Met bewondering keek ik naar een jonge vrouw die in de kring onverstoorbaar een boek zat te lezen. Een mooie verschijning met donkere haren, blauwe ogen en een kalm gezicht. Als haar iets gevraagd werd vertelde ze met enigszins rrrollende rr kort en krachtig iets over het Russische paviljoen en Rrrusjen Bells. Wanneer het geleuter dan weer verder ging, hervatte ze haar lectuur.
Gelukkig kwam Linda na afloop bij me zitten en opende haar hart voor een persoonlijk gesprek, zodat ik toch nog tevreden in de gouden avondzon naar huis fietste.
Jan Pieter

Engelse conversatie

Tekening op handgemaakt papier

Sorry voor het lange uitblijven van een aflevering.
Maar dan nu het verhaal van Miran.
Bij het ontbijt kwam een Koreaanse mevrouw naar mijn tafeltje, met de vraag of ik bereid was om haar wat Engelse conversatie bij te brengen.
Waar ter wereld gebeurt er zo iets?
Ben raad gaan vragen aan Jyotiprem (Engelse leraar) en Astha. Hoe doe je zoiets: Engelse conversatie, gewoon wat babbelen ?  Astha reageerde het eerst: “Be careful, Jan Pieter, she is very very pretty!” Jyotiprem: de intonatie is het grote probleem bij Koreanen en hij gaf wat imitaties waar we de slappe lach van kregen. Koreanen zijn waarschijnlijk te beleefd om over ons te lachen, maar het verschil is groot en de hoofdoorzaak van de onverstaanbaarheid.
Dus, sindsdien, doe ik mijn best die voor ons merkwaardige Koreaanse uitspraak wat glad te strijken en krijg ik meer inzicht in het spirituele en emotionele leven van een moderne Koreaanse vrouw van 38. “Mijn ouders zijn erg traditioneel. Ze hebben geen godsdienst. Op school ben ik bekeerd tot het katholicisme en naar de Kerk gegaan, maar later ben ik Boeddhist geworden en heb gemediteerd in kloosters. Nu ben ik multi-religieus”.
Inderdaad, ze is nu een aantal maanden in Auroville, volgt elders Vipassana meditatie en wil naar de Ashram van Amma in Kerala en van Ramana Maharishi in Thiruvannamalai. Ook haar werk doet ze als een meditatie. Ze is kunstenares en maakt mooie traditionele pentekeningen op handgemaakt papier, maar ook wel op stof. Ze liet me twee koreaanse boeken zien met haar tekeningen.

Ze heeft duidelijk van binnen iets heel moois gevoeld dat ze verder wil ontwikkelen en doet dat met grote radicaliteit;  haar baan in Korea opgeven, van haar man scheiden en met haar kind hier komen wonen om haar innerlijk te vinden en te ontwikkelen. En dat terwijl ze geen geld heeft. Haar man stuurt haar nu de helft van zijn salaris en moet strakjes alimentatie betalen. Hij is vorige week hierheen geweest om de relatie te herstellen. Tevergeefs, maar het houdt haar bezig.
“Outside cyclone, inside me also cyclone”.
Ik kreeg wat twijfels of ze de juiste balans heeft tussen binnenwereld en buitenwereld.
“Eens heb je van je man gehouden. Waar is die liefde gebleven?”.
“Ja ik hield van hem, maar hij heeft geen spiritueel leven. Alles aan de buitenkant. Carrière en geld verdienen zijn belangrijk”.

Ik besloot niet verder te gaan, tenslotte zaten we in een openbaar buitencafé Engels te leren. Typische “newcomer” zei Astha later. Het schijnt dat een groter aantal jonge mensen uit Rusland, West Europa, Korea etc. in Auroville zonder middelen en met een bezigheid als therapeut of kunstenaar, komen aankloppen in de hoop dat het leven hier beter lukt dan thuis.

Na enig nadenken heb ik me voorgenomen volgende keer met haar te praten over het begrip spiritualiteit en te zeggen dat carrière en geld daar deel van uitmaken omdat er, zolang we op aarde zijn, een basis in de materie moet zijn. Klinkt wel wat als een Nederlandse dominee. Ben benieuwd.

Jan Pieter